Gönül katremden dökülenler...

Ac,ı insanı dünyevi duygulardan uzaklaştırır,Allah'a yaklaştırırmış.
Doğruymuş meğer.
Acizim.
Hiç birşey beni tatmin etmiyor.
Ruhumun meta ile değilde mana ile doyuma ulaşacagını biliyorum.
Ama yapamıyorum.
İstediğim ve beklediğim her şey gerçekleşse bile...
Yinede tatmin olmayan,daha daha diye direten nefsim var.
Kanaatı unutmuş bir nefsim.
Acizim.
Hayatımın her adımında,kalbimin her atışında  yaşlanıyorum sanki.
Sonsuzluk denizinde yelken alıyorum.
Uçsuz bucaksız bitmeyecek gibi.
Oysa kıyı görünüyor...
Bu deniz öyle sıradan,öyle basit ve öyle tekdüze ki...
Sabır, sıkıntılarla beraber var oluyormuş.
O bahşedilmezmiş insana ey nefsim!
sonradan öğreniliyormuş.